Αυτισμός: τα όρια της απελπισίας (του Αλέκου Μάρκελλου) ή ΣΠΑΣΤΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ (Τελευταίο μέρος)

Σπάστε λοιπόν τη σιωπή, από μόνο του το δράμα του αυτισμού έχει αρκετή σιωπή.

Όσοι έρχεστε σε επαφή με παιδί στο φάσμα του Αυτισμού, το γνωρίζω, σοκάρεστε. Περιορίζεστε συνήθως σε ένα καλό λόγο όπως «τι κάνεις αγγελούδι μου» και εισπράττοντας το τείχος της σιωπής ως απάντηση, εγκαταλείπετε την προσπάθεια.

Σφάλμα σοβαρό.

Η συναισθηματική τους νοημοσύνη είναι πλήρως ανεπτυγμένη. Καταλαβαίνουν και αισθάνονται. Λίγη παραπάνω επιμονή, λίγο περισσότερη εκδηλωμένη έκφραση αγάπης, ένα ζεστό χαμόγελο καλύπτουν περισσότερα απ’ όσα θα λάβει σε δύο τετράωρες συνεδρίες με ειδικούς. Όχι, δεν θα σας ανταμείψει.

Αυτισμός: τα όρια της απελπισίας (του Αλέκου Μάρκελλου) Μέρος 2ο

Μέρος δεύτερο

–Τη δεκαετία του 70 ένα στα δέκα χιλιάδες παιδιά (κυρίως αγόρια) γεννιόταν στο φάσμα του Αυτισμού. Στα κορίτσια το ποσοστό –άγνωστο γιατί- είναι τέσσερις φορές μικρότερο.
Τη δεκαετία του 2000 που μόλις μας τελείωσε, 1 στα 116 (για άλλους ερευνητές 1 στα 100, για άλλους 1 στα 91) αγόρια γεννιέται με αυτισμό!

Ξανασκεφτείτε λίγο τα νούμερα. Και όποιος μπορεί ας απαντήσει στον εαυτό του σε δύο ερωτήματα:
1) Αν αυτή είναι η ταχύτητα αύξησης και δεν αλλάξει τίποτε, πόσα παιδιά θα γεννιούνται στο φάσμα του αυτισμού το 2050; Το 2100;
2) Όλοι έχουμε ακούσει για αυτιστικά παιδιά. Με τους ενήλικες, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς τι γίνεται; Πού είναι όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν με Αυτισμό τις προηγούμενες δεκαετίες στην Ελλάδα και ενηλικιώθηκαν; Μήπως θεραπεύθηκαν, γι΄ αυτό δεν έχουμε ακούσει (σχεδόν) τίποτε;

Βλέπετε ο Αυτισμός, ως κατάσταση είναι ισόβια.

Αυτισμός: τα όρια της απελπισίας (του Αλέκου Μάρκελλου)

Μέρος πρώτο...
Αναζητάς το βλέμμα. Κενό. Υπάρχεις, αλλά «δεν υπάρχεις». Είσαι αόρατος. Μιλάς, απάντηση δεν παίρνεις. Πονάς; Αδιαφορία, παρηγοριά καμία. Δακρύζεις; Σιωπή. Μοιράζεσαι, χαμογελάς, προτρέπεις, σχολιάζεις, αγκαλιάζεις, φιλάς: Τείχος. Ο Αυτισμός περιέχει μέσα του ασύλληπτη σκληρότητα και αδικία. Γονείς και αυτιστικά παιδιά είναι μια κοινή μορφή πόνου που αγγίζει συχνά τον ορισμό των ορίων της απελπισίας. Ενίοτε τα επανακαθορίζει. Καθημερινά. Και δυστυχώς, για πάντα. Μια κόλαση πόνου δίχως τέλος. Και το χειρότερο, δίχως ελπίδα τέλους. Πίσω από τις πόρτες των σπιτιών χιλιάδων συνανθρώπων μας στην Ελλάδα και παντού οι καθημερινές ιστορίες που εκτυλίσσονται μακριά από το δημόσιο χώρο αποτελούν ένα απόστημα στο οποίο η κοινωνία πρέπει να κάνει τη δική της επανάσταση συμπόνιας και αλληλεγγύης για να το αποβάλει.

Όχι άλλες χαμένες ζωές

Σαμπίν Μπονέρ, μια λαμπερή αυτιστική έφηβη, με περιορισμένη ικανότητα επικοινωνίας μεν, αλλά με σαφείς ακόμα ενδείξεις της συμμετοχής της στη ζωή. Γελάει, είναι αφοσιωμένη στη μουσική κι επιδεικνύει αξιοσημείωτη έφεση στο πιάνο. Η αδυναμία των γονιών της να ανταποκριθούν όμως στις απαιτήσεις της κατάστασής της, τους αναγκάζει να ψάξουν έναν «υπεύθυνο φορέα" που να μπορέσει να αναλάβει την κοινωνική της «εκπαίδευση» στο μέτρο του δυνατού.

Ελλείψει ειδικού ιδρύματος η Σαμπίν περνά τα επόμενα πέντε χρόνια φιλοξενούμενη σε διάφορα ψυχιατρικά νοσοκομεία. Αποτέλεσμα, η Σαμπίν, το νεαρό αυτό κορίτσι με έκφραση και χαμόγελο, έχει αποκτήσει την εικόνα μιας βαρέως πάσχουσας, που δεν επικοινωνεί καθόλου με το περιβάλλον και που «έχει χάσει οριστικά όλες της τις ικανότητες», όπως διαβεβαιώνει η αδελφή της και διάσημη σκηνοθέτης, Σαντρίν Μπονέρ.

"Στη γλώσσα μου" Amanda baggs, ένα αυτιστικό άτομο που δεν "μιλά",... μας λέει πολλά

Αφιερώστε μερικά λεπτά και παρακολουθήστε προσεκτικά το βίντεο με την ονομασία "In my language" που θα βρήτε στο τέλος αυτής της ανάρτησης.
Δημιουργός του βίντεο είναι η Amanda Baggs!
Η Amanda, ένα αυτιστικό άτομο που δεν μιλά,